Auteur: admin

Door weer en wind hebben er toch meer dan een handvol de winterronde gelopen.  Zoals de foto al weergeeft het was vandaag slecht weer, regen en wind. Maar toch hebben deze Bappers de weersomstandigheden en het zware parcours van de winterronde getrotseerd. Vandaag heeft eenieder op zijn eigen niveau een prestatie heeft neergezet. Om trots op de zijn.

Christiaan ging er meteen als een speer vandoor, waardoor ons start tempo ook iets hoger lag. Hij kon het echter niet volhouden en ruim voor het bunkerpad haalde we hem in. Na een poosje keek ik achterom en zag…… niemand…. Maar het tempo hebben we volgehouden. Marijn liep vandaag heel makkelijk, maar ik had een hoofd vol snot en aan het eind piepende adem, dus was blij dat ik over de finishlijn kwam. Bekaf, maar wel heel voldaan over de tijd. En het blijft toch een mooie route, ondanks dat het heel zwaar is. Frans, Attilio, Hen en ik vormden de achterhoede, gestaag volhoudend. Tevreden dat ik er deze laatste keer bij was.

Rens en Theo hebben beide de 21 kilometer gelopen. Mooie prestatie mannen en gefeliciteerd !

Ps Er zijn enkele tijden geregistreerd te weten.

Theo Marchand	21Km	2 uur 15
Rens ter Brink	21Km	3 uur 3
Eliana Hoogland	14.5 Km	1 uur 24
Ton Geveart	10Km	1 uur 24

Naar aanleiding van de meest recente berichten van Michel en Eliane op Facebook over het stoppen van de Winterronde, bekroop mij toch een gevoel van, eigenlijk wel jammer want het is een mooie route. Het bracht me in de verleiding om deze iconische route nog een keer te lopen en alvast de route te gaan verkennen. Want komende 28 Feb wordt deze ronde, als laatste keer, als “de wedstrijd” gelopen.

Dus heb ik mijn loopschoenen aangetrokken en op (wandel)pad gegaan, over het parcours waar zovelen van ons hebben gebuffeld, Meteen na het eerste bruggetje worden, de nog wat stramme spieren, meteen op de proef gesteld. De eerste heuvels zijn een feit. Dan door het bos richting Zandvoort, langs het bunkerpark en linksaf langs de voormalige renbaan. Na ongeveer vijf kilometer volgt de eerste en enige pauze. Even een plasje doen, kort herstellen, en na het ‘groene licht’ van de leider , werd de “wedstrijd” hervat. Meestal ging het dan meteen los. Hier werden vaak al de eerste verschillen gemaakt – verstandig of niet, want er lagen nog heel wat zware kilometers in het verschiet. Niet zelden zag je dat degenen die hun energie beter verdeelden, later de vroege enthousiastelingen weer inhaalden.

Rond de zeven kilometer doemt dan de Trap op. Twintig steile treden, omhoog het duin op. Een directe aanslag op kuiten en conditie. En dan te weten dat het zwaarste deel nog moest komen. Eenmaal boven was het even herstellen. Langs het Vliegermonument werd de zuurstofvoorraad weer aangevuld en ging de route verder via de lus naar het Zwarte Pad. Daarna langs het Vinkenhuisje, een stukje verhard, en door naar de Blauwe Route. Opnieuw flinke heuvels – doorbijten dus.

Het geruis van de waterval kondigt een bekend punt op de route aan. De laatste jaren was dit voor velen hét moment om linksaf te slaan en het voor gezien te houden. Tien kilometer buffelen is immers niet niks. Wie rechtsaf ging, kreeg een stuk vals plat voor de kiezen, gevolgd door een klein stukje “woestijn”. Langs het inmiddels gedempte kanaal linksaf, het bos weer in richting het uurpunt – ook zo’n iconisch punt op de route. Vroeger, toen er nog écht hard werd gelopen, haalde je dit punt binnen het uur. Dat was vroeger. Tegenwoordig is het vooral een punt van keuze: rechtdoor het hooipad op, of linksaf via Panneland terug naar de “De Oase”, goed voor zo’n 14,5 kilometer.

Ik koos ervoor om terug te gaan; ik was inmiddels al 2,5 uur onderweg. Ik ga het andere deel te weten, hooipad- drie delen hei- graskanaal en via het raster terug naar De Oase, binnenkort lopen.

Wanneer je deze route weer eens loopt, komen de herinneringen vanzelf weer boven. Verhalen, heroïsche versnellingen, inzinkingen, kameraadschap. Je zou er inderdaad een boek over kunnen schrijven. Mijn middag werd afgesloten met een bakkie met enkele van de nog actieve middaglopers in De Oase. Wat mij betreft blijft de Winterronde iconisch – en zal nooit worden vergeten.

Gr, Koen

Iedere week doet Eliane weer haar best om weer een mooie route uit te zoeken voor de lopers.
En dat verdient zeker een iets lekker voor de kerst.

Mij is gevraagd om iets te vertellen over de historie van Bap v.d. Pol hardloopgroep, kortweg de Bappers. Zelf ben ik in 1974, op advies van mijn broer Dick, lid geworden van
de Bap groep. De groep bestond toen ongeveer uit 30 leden.
Ik spreek gemakshalve van leden, maar er was geen
ledenadministratie, iedereen kon zich aansluiten. Eind jaren 90 heb ik
het initiatief genomen om een NAW lijst te maken en later rond 1999
heb ik mij bezig gehouden met het maken van een smoelenboek. Ik
wilde daarin ook iets in opnemen over de historie van de groep. Ik
heb toen Bap v.d. Pol gevraagd zijn verhaal over het ontstaan van de
Bappers op papier te zetten.

Bap schrijft in zijn herinneringen dat rond 1952 de atleten van AV
Haarlem in de winter op het het  CIOS mochten meetrainen. Onder leiding
van schaatsconditietrainer Ben Holleboom werd er aan de conditie
gewerkt. Na deze training volgden er voor de weglopers dan
trainingslopen door het duin naar de tankmuur of ook wel naar het
strand. Het viel Bap op dat er twee atleten waren die er
een eigen trainingssysteem op na hielden. Dat waren Bas Fennis en
Gerrit van den Bosch, zij trainden voor wegwedstrijden.

Deze manier van trainen sprak Bap aan en hij besloot zich bij deze twee
mannen aan te sluiten. Met een beetje fantasie kun je zeggen dat
samen met deze mannen in 1952 de Bap v.d. Polgroep is ontstaan.
In de jaren daarna sloten zich steeds meer leden van AV Haarlem en
AV Holland zich aan bij de Bappers. Mannen van het eerste uur zijn
Ben Imthorn, Ruud Kitseroo, Adrie Schaper, Piet Spanjaart, Jan van
Wees, Arie Kortekaas, Rob ter Poorten, Ton van der Linden, Ted en
Jan Kroft.

In de tweede helft van de jaren 60 verlegden ze het trainingsgebied
van Leyduijn naar de Waterleidingduinen. Ze vonden een warm
welkom bij de heer en mevrouw Hoogevorst die toen de Oase
beheerden, ook kregen ze de beschikking over een kleedruimte
achter het huis. De eerste groepsfoto is in 1973 gemaakt. De
Bapgroep bestond toen uit zo’n 25 leden. Eind 1970 bestond de
groep uit zo’n 35 leden.

De saamhorigheid was groot, gezamenlijk liepen de mannen
wedstrijden en vaak werd dat ook een dagje uit voor de familie 
Wedstrijden die veel werden gelopen waren de Westland
marathon in Maassluis en de Amsterdam marathon.


 

De Zilveren Molenloop in Leiden. en natuurlijk de Trosloop.

Ook werden er onderlinge wedstijden georganiseerd, de bekendste
en zwaarste wedstrijd is de Winterronde over 25 kilometer. 
Vanaf 1982 tot op de dag van vandaag wordt deze wedstrijd gelopen. Zij het
tegenwoordig in een veel lichtere versie. In 1985 stonden er 25
deelnemers aan de start, deze wedstrijd werd gewonnen door Cees
Hordijk in 1.36.55. Het absolute hoogtepunt was 1992 met 53
uitlopers. Deze werd gewonnen door Conno du Fossé in
1.38.43.
Er werd in de zomer drie keer in de week getraind, op maandag,
woensdag en zaterdag. In de zomer werd er getraind in de
Waterleidingduinen. Bap vertelde de routes voor drie afstanden
 
waarna er gezamenlijk werd ingelopen gedurende zo’n 5
kilometer, na een korte pauze legde iedereen de opgegeven route af
op eigen snelheid. Winters werd er in de week ’s avonds
gelopen. De meest bekende loop was op woensdagavond op hetkopje van Bloemendaal 
Gemiddeld liepen er zo’n 50 mensen mee, getuige deze foto uit 1985 
Na zijn pensionering In 1986 heeft Bap v.d. Pol het stokje
overgedragen aan Hillebrand de Lange. 
De jaren 90 waren qua ledenaantal voor de Bappers het hoogtepunt, getuige deze
groepsfoto uit 1999 deze foto werd gemaakt door Connu du Fossé.

De ledenlijsten telde toen wel 140 namen. In 2012 vierden wij
ons 60 jarig jubileum met een druk bezochte receptie in het
dorpshuis in Vogelenzang. In 2022 volgde het 70 jarig
jubileum. In verband met het slechte weer (sneeuw) was de
opkomst ditmaal minder groot. Ben Imthorn had zich door het
slechte weer niet laten tegenhouden en was helemaal uit Drenthe
gekomen.
In de jaren 2000 sloeg de vergrijzing toe, de trainingen verschoven
van de avond naar overdag en dat betekende dat er het hele jaar drie
keer in de Waterleidingduinen getraind kon worden. De afstanden
werden aangepast aan de almaar stijgende leeftijd van de Bappers,
en er ontstond een wandelaarsgroep voor mensen voor wie het
hardlopen te bezwaarlijk was geworden.
De laatste jaren heeft Eliane Hoogland op zaterdagmiddag de leiding

Door de weeks hebben we een aantal vaste routes. Zoals
gezegd loopt het aantal actieve Bappers terug, maar het
enthousiasme is er niet minder om . Over vergrijzing
gesproken, onze oudste nog actieve Bapper is Jan Kuperus, hij is 88
en loopt de sterren nog van de hemel.
Jan presteerde het om op de 10 kilometer van Haarlem afgelopen maand nog ruim binnen het uur
te lopen. Het spreekt voor zich dat Jan door de Bappers op
handen wordt gedragen, hier staat Jan op de foto met onze jongste
manlijke Bapper, t.w. Chris Pfrommer.

Hoe het verder met de Bappers zal gaan is wel duidelijk, aangezien er
geen jonge aanwas meer is zal de groep in de toekomst ophouden te
bestaan. Wat blijft zijn de herinneringen en de foto’s.